Jeszcze do niedawna wydawało się, że postęp cywilizacyjny, jaki się dokonał w pierwszej polowie II tysiąclecia p.n.e., obejmował jedynie Egipt i Mezopotamię oraz krainy położone nad brzegami Morza Śródziemnego, jak Anatolia czy Grecja. Europa Środkowa i Północna sprawiała wrażenie odległych peryferii cywilizowanego świata. Tymczasem wyniki najnowszych badań i odkryć archeologicznych we wschodniej Słowacji i południowej Polsce niezbicie dowodzą, że kontakty między północą a południem były o wiele intensywniejsze, niż dotąd zakładano. W II tysiącleciu p.n.e. egejscy kupcy zapuszczali się daleko ku północy i zachodowi, przywożąc wyroby z brązu, muszle i fajansowe koraliki. Znad Morza Bałtyckiego prowadził na południe słynny Bursztynowy Szlak, którym jantar docierał nad Morze Egejskie. Jego bryłki znaleziono nawet w Troi.
W tym właśnie okresie w północnowschodniej części Kotliny Karpackiej (nazwa potoczna, nie geograficzna, obejmująca kraje leżące w wewnętrznym łuku Karpat przyp. red.) zaczęła rozwijać się kultura OtomaniFüzesabony, będąca pomostem pomiędzy cywilizacjami anatolijskobałkańskimi a wybrzeżem Morza Bałtyckiego. Otoczona ze wszystkich stron pasmami górskimi Kotlina Karpacka leży dokładnie w połowie drogi pomiędzy Morzem Śródziemnym a Bałtykiem. Szlakiem tym, z południa na północ, przybył neolit, a wraz z nim umiejętność uprawy ziemi i hodowli zwierząt. Około 1800 roku p.n.e. dzięki wpływom świata egejskoanatolijskiego w Kotlinie Karpackiej wykształciły się kultury wczesnej epoki brązu. Początkowo docierały tu tylko gotowe wyroby z południa, z czasem miejscowa ludność nauczyła się uzyskiwać metal ze znajdujących się tam złóż, co przyczyniło się do rozkwitu górnictwa rud miedzi. Z tych właśnie obszarów na początku epoki brązu znajomość technologii wytopu brązu przyszła na ziemie polskie.
We wczesnym okresie epoki brązu, zapewne pod wpływem nowych osadników z południa, we wschodniej części Kotliny Karpackiej i w zachodnim Siedmiogrodzie wyłoniła się wysoko rozwinięta kultura OtomaniFüzesabony. Jej geneza nie jest dokładnie znana. Wiadomo, że już w pierwszej polowie II tysiąclecia p.n.e. rozwijała się ona w dorzeczu Cisy, potem stopniowo przeniknęła do zachodniej Rumunii, wschodniej Słowacji, północnowschodnich Węgier, Ukrainy Zakarpackiej i południowowschodniej Polski. Jej nazwa wywodzi się od dwóch miejscowości, gdzie po raz pierwszy natknięto się na stanowiska tej kultury: Otomani w Rumunii i Fiizesabony na Węgrzech. Na terenie Słowacji, najlepiej zresztą przebadanej, osadnictwo ludności OtomaniFüzesabony skupiło się głównie w Kotlinie Koszyckiej. Z czasem jej przedstawiciele przeszli także przez Karpaty na północ i skolonizowali południowe rubieże dzisiejszej Polski.