Franciszkanizm w literaturze powstał dopiero w XX wieku i był nawrotem do idei św. Franciszka. W literaturze franciszkańskiej głównym bohaterem był człowiek prosty, religijny, kochający naturę oraz radujący się z każdego momentu swego życia. Ludzie w tamtych czasach cenili sobie prostotę, co często przekładało się również w stylu pisania oraz kompozycji utworu. Terminu tego używało wielu znanych wówczas pisarzy i odnosili się oni do życia św. Franciszka. Życie takie polegało na funkcjonowaniu według zasad podanych przez Ewangelię, to życie, które polega na przyjmowaniu cierpienia z pokorą, radowaniem się z każdej chwili oraz ubóstwa. Franciszkanie uważali, że jeśli jest się biednym, to można dostrzec prawdziwą wartość życia. W literaturze pewne elementy franciszkańskie pojawiały się w średniowieczu. Ale jako nurt pojawił się dopiero w wieku XX. Franciszkanizm to nie tylko historia o typie człowieka jak św. Franciszek, ale także tam, gdzie pojawiają się elementy franciszkanizmu, coś co odnosi się do ich ducha lub nawet wzmianki o Asyżu. Postacie często były nam znane, lecz przyjmowały czyste postawy franciszkanów.

Poezja religijna być może nie ma statusu naukowego, ale jest rozumiana prze większość ludzi. Poezja religijna nie jest dokładnie sprecyzowanym pojęciem i dlatego wielu naukowców oraz badaczy musi dla własnej potrzeby definiować ją na nowo, aby miała jakieś konkretniejsze znaczenie. Czasami podczas ustalania definicji należy rozważyć, co jest religijne, czyli które elementy będą odwoływać, więc do wiary i religii, a co jest tu poezją, czyli czysto związane z literaturą. Najogólniej można powiedzieć, że poezja religijna to utwór, w którym zazwyczaj podmiotem lirycznym jest osoba lub istota religijna. Główną cechą takiego utworu jest przeżycie czegoś, co ma związek z religią i wiara. Wypowiedzi podmiotu mogą mieć związek z konkretnym systemem religijnym, choć wcale tak nie musi być. Przeciętny odbiorca powinien od razu zauważyć, czy poezja, którą czyta ma związek z religią. Zwykle czytelnik przeciwstawia sobie swoje własne doświadczenia religijne i doświadczenia podmiotu. Czytelnik nie stara się wtedy ustalać jakichkolwiek definicji, ale stara się przeżyć swoją relację religijnością i Bogiem.

Literatura hebrajska jest literaturą żydowska, która napisana jest w języku hebrajskim. Literatura ta zaczęła powstawać za czasów starożytnego Izraela. W tamtym okresie powstała najpierw za pomocą ustnych przekazów, a następnie spisana w języku staro hebrajskim była Starohebrajska Biblia.

Tagi: poezja, życie, doświadczenie

Lista plików serwisu