Przeciętny człowiek o mitologii greckiej musiał słyszeć co najmniej trzykrotnie. Pierwszy raz, gdy rozpoczynał swoją karierę uczniowską, jeszcze w podstawówce na lekcjach języka polskiego czy też historii. Pierwsze mity były dla niego jeszcze jak bajki, nie do końca pojmował jak wielki wpływ miały na rozwój literatury wielu epok. W gimnazjum mity stały się jednym z wielu utworów, do których można było odwołać się na rozprawce podczas egzaminu gimnazjalnego. Wiele osób nie potrafiło jednak zdecydować czy głaz toczył Syzyf czy może Prometeusz. I czy wracającym do Itaki podróżnikiem był Odys czy też Ikar? I o co w ogóle chodziło ze skrzydłami? Faktem jest, iż w gimnazjum wiele osób zupełnie traci zainteresowanie nauką i raz na zawsze decyduje się na odrzucenie możliwości zdobycia jakiejkolwiek wiedzy. Nie da się jednak zaprzeczyć, iż można swobodnie żyć i funkcjonować, gdy nie odróżnia się Dedala od Ikara. O wiele trudniej może to przyjść jednak uczniom liceów, którzy nawiązań do mitologii greckiej muszą doszukiwać się w innych utworach literackich różnych epok. Mitologia grecka jest nauczana na lekcjach języka polskiego we wszystkich polskich szkołach podstawowych, gimnazjach, liceach i technikach. Mitologia grecka jest niezwykle ważna dla rozumienia wielu literackich utworów różnych epok, dla sprawnego poruszania się po meandrach kultury. Rzadko zdajemy sobie z tego sprawę, lecz mitologia grecka towarzyszy nam praktycznie na co dzień. Istnieje wiele związków frazeologicznych, zresztą nie tylko w naszym języku, których powstanie wiąże się właśnie z mitologią grecką. Dlatego elementarne podstawy dawnych greckich wierzeń są nieodłącznym elementem w edukacji młodego człowieka.
Dedal i Ikar to dwa imiona, które do słownika ucznia wpisywane są w szkole podstawowej. Już wówczas poznajemy całą prawdę na temat podboju niebios. Nagle okazuje się, iż zanim ludzie wynaleźli samoloty, Ikar wzbił się nad ziemię na wykonanych przez ojca skrzydłach. Okazało się jednak, iż nie były one tak idealne jak mogłoby się wydawać, gdyż zgodnie z przewidywaniami Dedala roztopiły się pod wpływem gorących promieni słonecznych. Zapewne każdy z nas słyszał tę historię i zna jej książkową interpretację. Jak jednak odnieść ją do współczesności? W końcu mity greckie miały być ponadczasowe, prawda? Pewnie wiele osób zreinterpretowałoby tę opowieść. Skrzydła porównać do usamodzielnienia się dziecka, które uradowane wylatuje z domu rodziców, by poznać to, co kuszące i nieznane. Przed starem dostaje ostrzeżenia od troskliwych rodziców, a jednak przyciąga go to, co zabronione, źli znajomi, używki. Upada. To dość stereotypowe, podobne to nudnych, wtórnych kazań rodziców czy nauczycieli, a jednak być może jest w tym odrobina prawdy. Warto znać mity greckie, ponieważ w języku polskich funkcjonuje mnóstwo związków frazeologicznych związanych z wierzeniami starożytnych Greków. Ogień prometejski oznacza poświęcania się człowieka dla dobra ludzkości. Prometeusz, jak wiemy, przyniósł człowiekowi ogień. Koń trojański oznacza podstęp. Mitologia zawiera w sobie fragmenty opisujące wielką wojnę trojańską. Siła herkulesowa oznacza ponadprzeciętną tężyznę fizyczną, a, jak wiemy, Herkules wykonywał dwanaście niezwykle ciężkich prac. Syzyfowa praca z kolei oznacza pracę bezsensowną, daremną. Syzyf nieustannie wtaczał za karę głaz na górę, z której kamień za każdym razem spadał.