Istotna w mitologii starożytnych Greków była kraina zmarłych. Były to ogromne podziemia, które zdawały się nie mieć końca, być większe od samej ziemi. Wierząc w życie po śmierci, Grecy wyposażali zmarłych w wszelkie możliwe bogactwa, które miały być im przydatne po drugiej stronie życia. W grobach umieszczano figurki zwierząt domowych oraz wiele kosztowności. Zmarłemu wkładano także jeden obol pod język - monetę mającą być zapłatą dla przewoźnika Charona, który przeprawiał umarłego przez Styks - rzekę podziemną. Świat umarłych znajdował się w mniemaniu Greków na zachodzie. Udając się w podróż w zaświaty, umarły mijał wiele niesamowitych miejsc, takich jak na przykład miasto Kimmeryjczyków, którego mieszkańcy wciąż brodzili we mgle. Droga do zaświatów pełna była mrocznych, ciemnych równin, martwej przyrody. Wypełniała ją śmierć, pustka, smutek. U samego progu zaświatów znaleźć można było Smutek wraz z siostrami Starością, Trwogą oraz Nędzą, a także Wojnę wraz z Niezgodą. Poza nimi były tam też Sny, Marzenia oraz olbrzym Briareus, który nie miał żadnego zajęcia.
Przedstawienie krainy umarłych było u Greków bardzo rozbudowane i złożone. Po przejściu przez bramę zaświatów zmarły docierał na trzęsawiska oraz bagna, które leżały nad brzegiem rzek podziemnych - Acherontu połączonego ze Styksem, który był najdłuższą podziemną rzeką, oplatał bowiem podziemia aż dziewięciokrotnie. Znajdowała się tam też rzeka lamentu Kokytos, oraz rzeka zapomnienia Lete, odnogi tych większych rzek. Był nie lada barierami dla umarłego, gdyż jeśli spragniony podróżnik napił się z wód Lete, tracił wszelkie ziemskie wspomnienia. Można było także w tych miejscach spotkać posłankę Iris, która służyła Herze. Przybywała tam czasem po wodę ze Styksu, która była bogom potrzebna, gdy ci mieli zamiar złożyć jakowąś przysięgę. Zaświaty dzieliły się na trzy części, do których ludzie trafiali względem swoich uczynków. Sądzeni byli przez trzech sędziów, którzy byli śmiertelnikami - króla Minosa, Ajakosa oraz Radamantysa. Najgorszą z wszystkich częścią podziemi był Tartar - kraina potępionych dusz. Poza nim znajdowały się tu także Pola elizejskie, będące tą najlepszą częścią świata zmarłych oraz Ereb - dla ludzi ani w pełni dobrych, ani złych.
Zamek władcy świata podziemnego znajdował się ponad Tartarem, a wewnątrz Erebu - części świata podziemnego, w której znajdowali się ludzie średni, zwyczajni. Twierdza ta otoczona była skalistymi górami oraz wielkim, potrójnym murem, dodatkowo wokół twierdzy wiła się ognista rzeka Pyriflegeton. Szacunek i strach przed bogiem śmierci był u Greków tak wielki, że miejsce, w którym się znajdował opisywano tak dokładnie i wymyślnie. Dostępu do zamczyska broniła także wielka majestatyczna brama, osadzona na filarach z diamentu, który jest najtwardszym znanym ludzkości materiałem. Hadesa wyobrażano sobie jako brodatego boga świata podziemnego, który gdzieś wewnątrz owego zamczyska zasiada na wielkim tronie, a u jego boku znajduje się Persefona - jego siostrzenica oraz żona, która jest także córką bogini płodności - Demeter. Przerażona jękami potępionych dusz znajdujących się pod pałacem jej męża, w Tartarze spędza wieczność u jego boku nieprzyzwyczajona przecież do takiego świata. Została bowiem przez swego wuja uprowadzona i zmuszona do małżeństwa.