Motywy zbrodni
Podróżując przez literackie światy bardzo łatwo możemy natknąć się na różnorodne motywy popełniania zbrodni.Morderstwo to jedna z tych zbrodni, których większość z nas z pewnością nigdy nie byłaby się w stanie dopuścić. Jak się jednak na łamach literackich światów okazuje, jest wiele powodów, dla których można wystąpić przeciwko prawu do życia drugiej osoby. Zanany od lat powód to chęć dojścia do władzy, który znany był czytelnikom od czasów najdawniejszych. O władzę walczyli już mitologiczni Herosi, o władzy niejednokrotnie pisał równie Szekspir, chociażby w jednym ze swoich najbardziej znanych dramatów, jakim jest "Makbet". Problem zbrodni poruszany był również w "Królu Edypie", gdzie bohater nieświadomie dopuścił się królobójstwa, a jednocześnie ojcobójstwa. Niemniej jednak to nie te stare, znane wszystkim książki fascynują współczesnych czytelników, a te nowsze, w których nierzadko opisywane są nowoczesne bronie, technologiczne nowinki czy skomplikowane psychologiczne postacie. Mówiąc o motywach zbrodni, nie można jednak zapomnieć o takich czynnikach jak czysta chęć niesienia zła, zazdrość, zdrada czy też zemsta.
"Giaur" Tytułowy Giaur, nieznany nikomu wenecjanin, pokochał Leilę, muzułmańską brankę. Należała ona do haremu tureckiego baszy Hassana. Kobieta zamierzała uciec, lecz Hassan domyślił się zdrady i ukarał swą małżonkę. Tureckim zwyczajem kazał ją wrzucić do morza w zaszytym worku. Zrozpaczony Giaur zebrał zbójców i zaczaił się na Hassana. Zemsta była okrutna. Zabicie człowieka nie przyniosło jednak ulgi ani ukojenia bohaterowi. Wewnętrznie wypalony, cierpiący z powodu niewygasłej miłości, przybył do klasztoru, gdzie przez sześć lat próbował bezskutecznie odnaleźć spokój i równowagę duchową. Swoją straszną tajemnicę zdradził tylko jednemu mnichowi. Niedługo po tym zmarł, nie powiedziawszy nikomu, kim był i jak się nazywa. Giaur popełnił swą zbrodnię w imię miłości i jest z niej dumny. Nie czeka na rozgrzeszenie, ani nie szuka litości. Bluźnie nie odczuwając skruchy i manifestuje własną niezależność. Twierdzi, że jeśli mógłby raz jeszcze żyć postąpiłby tak samo i nie zawahał się zabić po raz kolejny. Zbrodnia w literaturze i nie tylko. Cezary uważa, że rewolucja społeczna była koniecznością, ludzie wykorzystywani musieli stanąć przeciwko tym, którzy ich wykorzystywali. Żeromski uważa, że za pomocą krwawej rewolucji nic się nie zmieni.