Powstanie OBWE wiąże się ze zwołaniem w połowie lat 70. Konferencji Bezpieczeństwa i Współpracy z udziałem państw dwóch opozycyjnych bloków: demokratycznego i komunistycznego. Postanowienia Konferencji mówiły o powstrzymywaniu się od użycia siły we wzajemnych stosunkach, pokojowym rozstrzyganiu sporów i rozwoju współpracy gospodarczej, społecznej, politycznej, naukowej, kulturalnej i ochronie praw człowieka. Państwa zobowiązywały się, także, kontynuować współpracę, poprzez zwoływanie konferencji przeglądowych, które miały być mechanizmem kontroli realizacji postanowień konferencji. W 1994 roku na szczycie KBWE w Budapeszcie podjęto decyzję o przekształceniu Konferencji w Organizację Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie. Najważniejsze organy OBWE to: Spotkania Szefów Państw i Rządów, Rada Misterialna, Wysoka Rada, Stała Rada, Zgromadzenia Parlamentarne, Przewodniczący, Forum do spraw Współpracy w Dziedzinie Bezpieczeństwa, Biuro Instytucji Demokratycznych i Praw Człowieka, Wysoki Komisarz OBWE do spraw Mniejszości Narodowych oraz Sekretariat.
Początki OPA sięgają roku 1889, kiedy to z inicjatywy USA, odbył się pierwszy kongres państw amerykańskich. W ciągu 20 lat odbyły się jeszcze 3 konferencje. Na czwartej z nich, która odbyła się w 1910 roku w Buenos Aires, powołano do życia Unię Panamerykańską. Początkowo w organizacji dominowały interesy amerykańskie, jednak już w latach 20. Organizacja rozwijała się w kierunku równouprawnienia wszystkich członków. Nastąpił, też, wzrost aktywności organizacji na różnych polach życia społecznego i zwiększenie kompetencji jej organów. W 1948 roku, na konferencji w Bogocie, 21 państw Unii Panamerykańskiej podjęło decyzję o utworzeniu OPA i uchwalono, tak zwaną, Kartę z Bogoty, która stała się podstawą działalności nowej organizacji. Do zadań OPA należy: umacnianie pokoju i zapobieganie konfliktom na kontynencie amerykańskim, pokojowe rozstrzyganie sporów między państwami członkowskimi, współdziałanie w razie agresji jakiegokolwiek państwa oraz wspieranie rozwoju państw członkowskich we wszystkich dziedzinach życia.
Unia Afrykańska zastąpiła, działającą w latach 1963 - 2002, Organizację Jedności Afrykańskiej. Z pomysłem utworzenia Unii wystąpił przywódca Libii Muamar Kaddafi. Zaproponował on utworzenie struktury międzynarodowej na wzór Unii Europejskiej. W 2001 roku na konferencji w Lusace nastąpiło rozwiązanie OJA i powołanie w jej miejsce Unii Afrykańskiej. W następnym roku na szczycie przywódców państw afrykańskich w Durbanie powołano do życia Unię Afrykańską. Siedzibą organizacji pozostała Addis Abeba. Do Unii należą obecnie wszystkie państwa afrykańskie, oprócz Maroka. Do celów Unii Afrykańskiej należy: promocja rozwiązań demokratycznych w Afryce, wspieranie rozwoju gospodarczego, społecznego i kulturalnego państw członkowskich, walka z nędzą i korupcją, upowszechnianie i ochrona praw człowieka, działanie na rzecz integracji politycznej i gospodarczej państw kontynentu oraz wprowadzenia wspólnej waluty oraz działanie na rzecz zakończenia konfliktów na kontynencie afrykańskim, a w przyszłości przewodniczenie im.