Część z nich w pokojowy sposób osiedlała się na nowych ziemiach, część zajmowała się handlem, a część rozboje. Skandynawscy poeci w swoich sagach przekazali nam upiększony opis czynów morskich rozbójników. Legendarny Elgin musiał długo czekać na śmierć. Umierał w osamotnieniu, zniedołężniały i niezaradny, prosząc kobietę o litość i śmierć. Pod koniec życia Elgina, wikingowie ponownie najechali na Anglię. Tym razem nie była to pojedyncza łódź, lecz cała flota, blisko sto okrętów. Nie przypłynęły na wezwanie króla, lecz po to, by podbić jego ziemie. Z czasem wikiński sposób życia poszedł w zapomnienie. Dawne ofiary urosły w siłę, a dawni wrogowie zostali sprzymierzeńca. Dla Elgina Normanowie z Normandii, a nawet Duńczycy stali się zupełnie obcy. W XII w. chrześcijańska Europa wchłonęła rasę wojowników z północy. Gdy zabrakło wikingów, nikt już nie widział latających smoków. Pobożni chrześcijanie nie musieli już, jak dawniej, przez 300 lat prosić Boga, by chronił ich przed okrucieństwem Normanów
Wojna jest nieodłącznie związana z dziejami ludzkości na przestrzeni wieków. Polega na zbrojnej walce pomiędzy danymi grupami ludzi dążącymi w ten sposób do osiągnięcia zamierzonego celu. Celem tym bardzo często bywa chęć zdobycia nowych terytoriów oraz zasobów. Wojny zawsze oznaczają śmierć wielu ludzi, tych walczących zwanych żołnierzami oraz cywilów. Przez stulecia zmieniał się charakter działań zbrojnych prowadzonych przez człowieka, który wymyślał nowe, coraz doskonalsze rodzaje broni. Wielkie konflikty zbrojne prowadzone w różnych kresach dziejów i przez różne państwa miały i nadal mają olbrzymi wpływ na rozwój cywilizacji i losy społeczeństw. Rozróżniamy różne rodzaje wojny. Są to wojna napastnicza, wona obronna oraz wojna prewencyjna. Wojna napastnicza polega na zaatakowaniu innego państwa w celu osiągnięcia korzyści terytorialnych, gospodarczych itp. Wojna obronna polega natomiast na obronie przed napastnikiem dokonującym inwazji na dane państwo. Wona prewencyjna natomiast jest atakiem na państwo, które stanowi poważne zagrożenie dla stabilnej sytuacji i pokoju w świecie i regionie.
Jednym z najważniejszych konfliktów w starożytności były wojny pomiędzy greckimi państwami miastami a imperium perskim. Jego przyczyną była perska chęć zemsty na Grekach za udzielenie pomocy powstańcom w opanowanej przez Persów Jonii w Azji Mniejszej. Grecy w tych zmaganiach odnieśli wiele wspaniałych zwycięstw nad przeważającym liczebnie przeciwnikiem, między innymi w bitwach pod Maratonem i Salaminą. W wąwozie termopilskim doszło do słynnej bitwy, w której 300 Spartan na czele z królem Leonidasem do ostatniego żołnierza walczyło przez wiele dni z wielotysięczną, ale słabiej wyszkoloną i uzbrojoną armią perską. Podstawową formacją w armii Greków byli hoplici uzbrojeni w okrągłe tarcze, długie włócznie oraz obosieczne miecze. Walczyli oni w zwartym szyku zwanym falangą. Do historii przeszły również podbój Persji i części Indii przez Aleksandra Macedońskiego, który zmodyfikował grecką falangę. Wiele wojen prowadził również starożytny Rzym, którego Legiony podbiły wybrzeża Morza Śródziemnego, półwysep Iberyjski, Galię, a nawet Brytanię.