Pewnego dnia , pewien profesor uniwersytetu , dotarł na pewien brzeg jeziora. Był on też kandydatem nominowanym do nagrody Nobla. Zauważył tam przewoźnika i poprosił go, aby ten wziął go na swoja łódź i zrobił mu przejażdżkę po jeziorze. Przewoźnik nie wiedział co zrobić, ale po krótkim namyśle zgodził się. Był to człowiek dobry i uczciwy. Gdy znajdowali się już daleko od brzegu, profesor próbował złapać dobry kontakt z przewoźnikiem. Począł go wypytywać o różne rzeczy. Jedną z takich rzeczy była historia. Jednak przewoźnik nie znał jej. Na co profesor rzekł, że jedna czwarta jego życia jest stracona. Po chwili spytał czy zna astronomię. Ten również odpowiedział, że niestety nie. Na co on odrzekł: To już dwie czwarte twojego życia jest stracone, dwie czwarte twojego życia poszły na marne. A może znasz filozofię? Niestety nie. A więc , to już były trzy czwarte jego życia stracone. Ni stąd, ni z zowąd rozpętała się straszliwa burza. Łódka na środku jeziora kołysała się niesamowicie. Kołysała się jakby łupinka od orzecha. Profesor spytał ponownie :umie pan pływać? Niestety nie. Więc całe życie przewoźnika było na marne, jednym słowem mówiąc , było stracone.

Jak wiemy, komary są bardzo dokuczliwe i co najgorsze brzęczą i gryzą. Pewna mamusia, mając w ręku klapkę na muchy, polowała na komara, który fruwał po całym domu. Nie mogła za żadne skarby go uchwycić . Był nie obliczalny i nie do zabicia. Widział to również, jej syn Aleks. Go również denerwował ten komar, ale jeszcze bardziej denerwowało go zachowanie mamusi . Po chwili Aleks zawołał , żeby mamusia go nie zabijała i pozwoliła mu żyć. Zdziwiona mama spytała dlaczego? Przecież on nas pogryzie. Ale jest duszą naszego towarzystwa, gdyby nie jego brzęczenie, w tym domu by była totalna cisza . Wiemy zatem, że nasze życie płata nam figle i jest pełne niespodzianek . Bywają dni dobre, oraz te dni złe. Mamy problemy, biedę, bogactwa, których często chcielibyśmy się pozbyć. Lecz jest to niemożliwe. Czasami wyzwalają naszą czujność i często zmuszają nas do wyciągnięcia na światło dzienne najlepszej cząstki naszego ja . Dlatego, też doceniajmy to co mamy, a nie ubolewamy nad tym czego nie mamy.

Ta bajka najpierw była w wersji książkowej, dlatego, ze jako książka zyskała taka popularność, postanowiono nakręcić bajkę o przesympatycznych Muminkach. Muminki żyły w dolinie, trudno właściwie określić gdzie, czasami działy się tam magiczne, nadprzyrodzone historie, w które lepiej byłoby nam uwierzyć. Lubiło się te bajkę.

Tagi: człowiek, bajka, życie

Lista plików serwisu