Morze Egejskie jest małym akwenem wodnym w obszarze morza Śródziemnego. Przez tysiące lat teren ten odgrywał niezwykłą rolę w historii ludzkości. W trzecim tysiącleciu p.n.e. stał się kolebką kultury egejskiej. W kolejnych tysiącleciach rozkwitały tu kultura minojska, a potem mykeńska. Kultury te niestety nie przetrwały, a współczesna wiedza na ten temat pozostaje ograniczona. Jednak w pierwszym tysiącleciu p.n.e. na tym terenie rozkwitła cywilizacja, której dzieje są już dobrze znane. Począwszy od ósmego w., w basenie Morza Egejskiego zaczęły powstawać niewielkie, lecz niepodległe miasta-państwa, takie jak Korynt, Argos, Teby bądź Ateny. Były to społeczności hodowców oraz rzemieślników, często żyjących w izolacji z uwagi na górzysty charakter regionu. Jednak zdolności żeglarskie umożliwiły im handel z pobliskimi społecznościami. Utrzymywali kontakty handlowe nie tylko z pobliskimi państwami egejskimi, ale także z tymi z zachodniej części Morza Śródziemnego, Bliskiego Wschodu oraz z Egiptem. Począwszy od VIII w. handel morski przyczynił się do szybkiego rozwoju tego regionu. Choć poszczególne miasta zachowały autonomię, wśród ich mieszkańców zaczęło się tworzyć poczucie narodowej przynależności. W miarę, jak klasy kupieckie wzbogacały się, lokalni władcy stopniowo odsuwani byli od władzy. Pojawił się wspólny język oraz alfabet. W ten sposób powstawał naród, którego najsilniejszym spoiwem stała się wspólna wiara.
Grecy wyznawali wiarę w istnienie dwunastu bogów głównych, zwanych olimpijskimi, którzy, jak głosi legenda, mięli swą siedzibę na górze Olimp. Ich czyny oraz osiągnięcia obrosły legendą, która tworzy podstawę mitologii, powszechnie znanej do dzisiaj. Każdy słyszał choćby raz o przygodach Zeusa, Afrodyty oraz innych bogów starożytnej Grecji. Istotą religii greckiej, jak wielu starożytnych wierzeń, była wiara w istnienie sił nadprzyrodzonych, które zagrażały człowiekowi oraz potrzeba udobruchania tych mocy, głownie za pomocą ofiar, zarówno w postaci kosztowności, jak zwierząt składanych na ołtarzach. Niektórym z tych wszechobecnych mocy, np. niebu, grzmotom, trzęsieniom ziemi, morzu, czy płodności, nadano imiona. Oryginalność mitologii greckiej zawdzięczamy temu, że bogowie greccy jak Zeus, Hera, czy Afrodyta, obcują ze sobą. Tę antropomorfizację bóstw greckich tak, aby mogły one toczyć walki niczym człowiek, można zaobserwować już w X i I/X w. p.n.e., co doskonale ilustruje starożytna poezja grecka. Bogowie opisani przez Homera, zachowują się dokładnie w ten sposób.
Przyczyni się to do upowszechnienia mitologii greckiej w wersji opisanej przez Homera. W VIII w. Ateny przeżywały okres niespotykanego dotąd rozkwitu, niemal w każdej dziedzinie działalności ludzkiej. Do dzisiaj toczą się spory nad przyczyną takiego spektakularnego rozwoju tego niewielkiego miasta. Odpowiedzi można szukać w charakterystycznej strukturze społeczeństwa ówczesnych Aten. Podstawą jego funkcjonowania był ustrój polityczny, oparty na władzy sprawowanej przez ludność, czyli demokrację. Do dziś wielu specjalistów uznaje ustrój ateński za najczystszą formę demokracji. W ustroju tym władza była podzielona między trzy organy państwa. Najważniejszym było zgromadzenie ludowe wszystkich wolnych obywateli płci męskiej. Zgromadzenie zbierało się kilka razy w miesiącu, by omawiać sprawy wagi państwowej, a każdy członek miał prawo głosu. Zadaniem zgromadzenia był wybór władzy wykonawczej, czyli Rady Pięciuset. Rada zajmowała się polityczna administracją kraju i nadzorem nad trzecim organem władzy państwowej - urzędnikami. Urzędników wybierano na rok, co umożliwiało szybkie odwoływanie skorumpowanych lub niekompetentnych. To samo tyczyło skarbników i strategów.