Programy poezji były różne. Raz miała ona służyć sprawom narodowym, innym razem chciała się od tego całego bagażu polityczno - społecznego oderwać. Przez to powstawały koncepcje sztuki dla sztuki, które były popularne zwłaszcza w okresie Młodej Polski. Wszystko zaczęło się we Francji, gdzie ta koncepcja miała swój początek. To tam zaczęli tworzyć tak wielcy i znani do dziś twórcy jak Baudelaire, Verlaine, Rimbaud. To ich nazwiska rozbrzmiewały w całej Europie, ich wiersze czytano i zachwycano się nimi niezmiernie. W Polsce także powstała koncepcja sztuki dla sztuki, a wysnuł ją Kazimierz Przerwa - Tetmajer. W jednym ze swych wierszy, pisał, że życie nie jest warte nawet splunięcia i dlatego warto zainteresować się sztuką. Był to wielki poetycki ruch, który odrzucał codzienność, politykę i inne sprawy, które ich nie interesowały. Liczyła się zabawa, artystyczne szaleństwo i tworzenie czegoś niesamowitego i niepowtarzalnego. Po prostu sztuka dla sztuki.

Był taki niechlubny czas w historii literatury polskiej, w którym pisano teksty zgodnie z obowiązującą ideologią. W czasach ustroju socjalistycznego panowała cenzura i jasne zasady co do tego, jak ma wyglądać nie tylko proza, ale także poezja. Dozwolone, a nawet wskazane było wychwalanie Stalina, co też nasi twórcy często robili. Jest taki tomik Wisławy Szymborskiej, który powstał w tamtych latach i jest w całości zgodny z założeniami partii. W kilku wierszach wychwala ona mądrość i wielkość Stalina, smuci się po jego śmierci i pisze teksty typowo pod publiczkę władz. Dzisiaj bardzo trudno ten tomik zdobyć, a to dlatego, że wstydzimy się tamtych czasów. Fakt, że nasza słynna poetka napisała coś takiego mógłby ją zdyskredytować w oczach dzisiejszych czytelników, zwłaszcza tych, którzy z całą stanowczością ówczesnej władzy się sprzeciwiali. Wstydzi się sama Szymborska, która zakazała drukowania tych wierszy, a żeby je odkryć trzeba naprawdę ogromnego wysiłku. Warto jednak znać historię naszych twórców i ich wierszy, zwłaszcza, jeśli są oni tak bardzo znani.

Tak dzieje się w programowym wierszu romantyzmu czyli w "Romantyczności" Adama Mickiewicza. Utwór ten to pochwała uczuć, emocji, jednak w tłumie ludzi ma tę zdolność tylko jedna dziewczyna. Widzi ona ducha swego kochanka, inni nie są w stanie tego dostrzec i dlatego nazywają ją wariatką. Wiersz mówi o tym, że trzeba odrzucić wiarę w rozum, bo nie jest on w stanie ogarnąć całości tego tajemniczego świata. Dlatego też romantycy największą ufność pokładali w możliwościach serca i jego czucia.

Tagi: sztuka, twórca, tekst

Lista plików serwisu