Współdziałanie Polski z państwami antykominternowskimi przyniosło wymierne korzyści. Rząd II Rzeczpospolitej nie spodziewał się, że Niemcy posuną się dalej i wystosują podobne żądania wobec Polski. Odbyło się spotkanie w Niemczech, polskiego przedstawiciela Lipskiego z ministrem spraw zagranicznych III Rzeszy, Ribbentropem. Podczas niego Niemcy zażądali od Polski spełnienia bardzo trudnych warunków. III Rzesza domagała się ostatecznego oddzielenia Gdańska od Polski, oraz prawa do budowy w nim dróg i linii kolejowych. Te kategoryczne żądania zmusiły II Rzeczpospolitą do szukania pomocy na Zachodzie. W związku z tym, został podpisany polsko - brytyjski układ gwarantujący niepodległość. Kolejnym układem było zobowiązanie Francji do reakcji militarnej, w razie gdyby Niemcy zaatakowali Polskę. Niestety mino tych układów losy Polski były już przesądzone. Hitler wygłosił przemówienie, w którym stwierdził, że układ pokojowy między III Rzeszą a Polską jest nieważny. Uzasadnił to stwierdzeniem, że Polska i Wielka Brytania przygotowują plan inwazji na Niemcy. Główne zarzuty względem Polski dotyczyły braku jakiejkolwiek reakcji na żądania III Rzeszy. Polska polityka zagraniczna przed 1939 rokiem nie była niestety najmocniejsza w Europie, czego wybitnym dowodem był traktat z Locarno podpisany w 1925 roku. Pomimo tego, że było dopiero kilka lat po wojnie, na tej konferencji pierwsze skrzypce grał prezydent Republiki Weimarskiej Von Hindenburg, który domagał się rewizji granic ustalonych przez traktat wersalski. Żądał gwarancji nienaruszalności granic zachodnich oraz ponownego rozpatrzenia linii granicznej na wschodzie Republiki. Dotyczyło to głównie Czechosłowacji i Polski. Ministrowie zagraniczni tych państw nie mogli brać udziału w decydujących rozmowach. W ten sposób zostawiono furtkę Niemcom do późniejszego upominania się o swoje ziemie, które w tym czasie należały do Polski.
To nieformalne wypowiedzenie wojny Polsce przez Hitlera, nie zostało bez odpowiedzi. Polska rozpoczęła starania o wsparcie militarne za granicą. 19 maja podpisano przygotowane przez ministra spraw wojskowych generała Tadeusza Kasprzyckiego porozumienie o współpracy wojskowej z Francją. Przewidywało ono, że w przypadku ataku III Rzeszy na Polskę, Francja podejmie działania wojenne najpóźniej w trzecim dniu wojny, natomiast w szesnastym dniu rozpocznie ofensywę. Warunkiem wejścia w życie tego układu było podpisanie jeszcze jednej, bardzo ważnej klauzury, której ratyfikowanie wyznaczono na wrzesień 1939 roku. W tym miesiącu niestety było już za późno na podpisywanie jakichkolwiek układów czy umów. Pociski z niemieckiego pancernika spadły na polską Wojskową Składnicę Tranzystorową. 1 września 1939 roku, o godzinie 4,45 rozpoczęła się II wojna światowa, w której Polska stanowiła pierwszą ofiarę. Istotnym elementem polskiej polityki zagranicznej przed 1939 rokiem był sojusz z Francją. Miał on gwarantować bezpieczeństwo na wypadek, gdyby Niemcy chcieli ponownie wywołać konflikt zbrojny. Jednakże sojusz ten był bardzo kruchy. Ludność francuska w tamtym czasie nie miała ochoty na jakiekolwiek konflikty i starała się za wszelką cenę unikać zaognienia sytuacji. Według umowy Francuzi mieli przesyłać sprzęt wojskowy do Polski, jednak z reguły były to przestarzałe elementy wyposażenia armii, pochodzące jeszcze sprzed I Wojny Światowej. Poza tym służby wywiadowcze nie wymieniały się informacjami tak, jak było to ustalone. Efektem tego była sytuacja, jaka pamiętamy z początku II Wojny Światowej, kiedy to nie mogliśmy liczyć na pomoc sojuszników.