W 1930 roku na terenie Wietnamu powstała Komunistyczna Partia Indochin, której celem była działalność mająca na celu zdobyciu władzy w całych Indochinach Francuskich oraz uwolnienie całego Wietnamu ze szponów kolonialnej przewadzi. Doprowadziło do do wybuchu powstania narodowego w 1945 roku. W tym roku także Ho Chi Minh oficjalnie zaproklamował powstanie Demokratycznej Republiki Wietnamu. Francji, która częściowo okupowała te tereny, nie chciała zrezygnować ze swojej przewagi w Indochinach. Doprowadziło to do bardzo krwawych bitew, których jednak nie wygrali Francuzi, w efekcie czego postanowiła podpisać porozumienie w traktacie pokojowym z komunistami wietnamskimi. Komuniści wietnamscy powoli, skutecznie opanowywali cały kraj. Ludzie z oczywistych przyczyn nie decydowali się na to, jednak nic nie wskazywało na jakąkolwiek zmianę. W latach 50. oczywiste było, iż partia komunistów ani myślą zrezygnować z opanowania tych terenów. Pojawiały się nowe nieporozumienia polityczne ze współpracującymi państwami.
Polityczne konflikty narastały, napięcie zaczynało nabierać niebezpiecznych wymiarów. Zapowiadało się na nieporozumienia, ale nie na aż taki konflikt. Amerykański udział w narastających konflitkach oraz coraz częstszych stać był niewielki. Nie mieli zbyt wielkiego udziału w korzyściach, które ewentualnie zostałyby rozdzielna państwom dominującym w kraju. Jednak Amerykanie obawiali się, że jeżeli Wietnam całkowicie opanowuje ruch komunistyczny, spowoduje to efekt domina i zostanie przez nich opanowana cała Azja. Na to już nie mogli sobie pozwolić. Początkowe wsparcie ograniczało się do wysyłania przyjaznym wrogom swoich czołowych dowódców wojskowych. Z czasem konflikt zaczął przybierać na sile. Zaczęto wysyłać coraz więcej wojskowych działaczy, a potem na tajnych operacjach wojskowych pod dowództwem CIA. Działania wojenne stawały się coraz większe i częstsze, wojska jankesów prowadziły dywersyjne misje, przez które zaostrzył się konflikt. Kiedy udało im się zdobyć dość delikatnymi metodami Zatokę Tonkińską, senat USA pozwolił prezydentowi Johnsonowi na zwiększenie militarnej obecności w Wietnamie.
Kiedy tylko Johnson otrzymał pozwolenie na zwiększenie działań wojennych na terenie Wietnamu, dla kraju rozpętało się piekło. w 1964 roku zaczęto bombardować wietnamskie bazy zaopatrzeniowe. A tych było bardzo dużo. Akcja nosiła nazwę Rolling Thunder i trwała cztery lata. Początkowo bombardowania dotyczyły linii kolejowych oraz głównych dróg. Znana jest historia o moście Ham Rong, który miał olbrzymie znaczenie strategicznie. Konstrukcja tkwiła nad rzeką Ma. Walki o ten most trwały około siedmiu lat. Jednak nie udawało się amerykańskim siłom w żaden sposób go zdobyć, więc użyły one nowego typu samolotów, dzięki którym udało się ostatnecznie zniszczyć most i uzyskać przewagę. Co jakiś czas podpisywano pozwolenie na używanie nowych samolotów, potem jeszcze nowych i nowych. Zrzucono na Wietnam ogromną ilość bomb sterowanych zdalnie i zrzuconych z pokładów samolotów. Amerykańskie straty były bardzo małe, a podczas operacji Rolling Thunder prowadzono także zmasowane ataki w rejonie Wietnamu Południowego.