Pamiętnik - Konwój PQ17
Obawy przed niemieckimi atakami na alianckie konwoje stawały się coraz większe. Ostatecznie, było całkiem sporo do stracenia w ludziach własnych i sprzęcie, a z drugiej strony, zniszczony konwój nie dostarczy pomocy Rosji. Konwój ten liczył 35 statków handlowych: 22 amerykańskie, 8 brytyjskich, 2 radzieckie, 2 panamskie i jeden holenderski. Wiózł on prawie 300 samolotów, 600 czołgów oraz 3000 ciężarówek i kontenerów. Był największym jak do tej pory konwojem, skierowanym do Rosji. Jego eskortę stanowiło sześć niszczycieli i kilka mniejszych okrętów wojennych. Świadoma zagrożenia brytyjska admiralicja wysłała przed konwojem silniejsze zgrupowanie bojowe. Składało się ono z brytyjskiego krążownika London oraz trzech innych krążowników. Dodatkowo dodano trzy amerykańskie niszczyciele. Wysłano także kilka pancerników na wypadek spotkania z Tyrpicem, które miały płynąć 320 km za konwojem, by w razie konieczności odciągnąć Tyrpica. Nie zabrakło także lotniskowca, dwóch krążowników i 14 niszczycieli. Konwój ten wyruszył w czerwcu 1942 roku z Islandii. Kanały przerzutowe do Związku Radzieckiego. Aliancki konwój PQ 17 na skutek błędnej decyzji admiralicji poniósł ogromne straty w ludziach oraz ogromne straty materialne. Do Rosji wiodły ogółem trzy szlaki zaopatrzenia: powietrzny kanał przerzutowy z Alaski na Syberię; drugi, to droga lądowa z irackiego portu przez Iran, ale najbardziej niebezpieczny, chociaż najczęściej używany był ostatni szlak droga morską, który wiódł do portów w Archangielsku oraz Murmańsku. Latem jego droga wiodła w pobliżu Grenlandii, jednak zimą, z uwagi na lód, konwoje zmuszone były do rejsów wzdłuż brzegów Norwegii, zajmowanych przez Niemców, co stanowiło olbrzymie niebezpieczeństwo. Śledzony przez Uboty konwój wpłynął w pole lodowe. Kra uszkodziła część jednostek; jeden statek musiał wracać, inny osiadł na mieliźnie. 1 lipca konwój został wykryty przez niemiecki samolot zwiadowczy i w każdej chwili obawiano się ataku samolotów i Ubotów. Istniało tez podejrzenie, że ukaże się Tyrpic. 2 lipca konwój został zaatakowany przez niemieckie samoloty torpedowe, ale odgoniono je ogniem artylerii przeciwlotniczej. Następnego dnia ataku nie było, ale sytuacja zmieniła się 4 lipca, zaatakowały Uboty. Kiedy Ubotami zajęła się eskorta, konwój popłynął dalej. W tym samym czasie do Londynu napływały niepokojące wieści o okręcie Tyrpic. Odebrano to jako zmierzanie ku konwojowi PQ17. W rzeczywistości pancernik płynął na północ, ku Norwegii. Błędna ocena w Londynie naraziła konwój na straszliwe niebezpieczeństwo. Decyzjami admiralicji wycofano eskortujące krążowniki na zachód, wydano decyzję o rozproszeniu konwoju i dalszej drodze do Rosji. Dowódca konwoju i eskorty byli przerażeni takimi decyzjami, ale nic nie mogli zrobić. Niszczyciele odpłynęły, pozostawiając konwój własnemu losowi. Nauczka. Po takiej klęsce Amerykanie zaczęli nalegać na zakończenie amerykańsko brytyjskiej współpracy na północnym Atlantyku; natomiast Rosjanie oskarżyli zachodnich aliantów o zawyżanie strat konwoju PQ 17 i wyrazili gwałtowny sprzeciw, kiedy rejs kolejnego konwoju został odłożony aż do jesieni. Kolejnego konwoju, PQ 18 strzegły już pięćdziesiąt trzy okręty eskorty, a mimo to Niemcy zdołali zatopić aż trzynaście statków. ...


Lista plików serwisu