ASEAN - Najważniejsze Organizacje Międzynarodowe
Przyczyną powołania Stowarzyszenia były napięcia między państwami regionu, mogące w każdej chwili przerodzić się w konflikt, a także rosnąca rola Japonii. Państwa uznały, że najlepszym sposobem rozwiązania tych konfliktów będzie powołanie organizacji międzynarodowej. W bliższej współpracy widziano, także, nadzieję na przyspieszenie rozwoju gospodarczego i osłabienie zależności gospodarczej od państw zachodnich. W 1967 roku 5 państw regionu (Singapur, Tajlandia, Filipiny, Indonezja i Malezja), powołały do życia ASEAN. Jej struktura oraz mechanizmy funkcjonowania były wzorowane na EWG. Siedzibą organizacji została Dżakarta. W latach 80. i 90. XXw. do organizacji przystąpiły kolejne państwa regionu, m.in. Wietnam i Kambodża. Do celów ASEAN należy: rozwijanie współpracy politycznej, gospodarczej, społecznej i kulturalnej, przyspieszenie rozwoju gospodarczego państw członkowskich, ustanowienie w regionie strefy pokoju i neutralności wolnej od wpływów mocarstw oraz bliska współpraca z organizacjami regionalnymi o podobnych cechach. Oczywiste jest, że głosowanie metodą rankingową może naruszać zasadę neutralności. Preferencje głosujących dotyczące wyboru między Goreem i Buchananem (kandydatem bez szans na wybór) decydują o wyborze między Bushem i Goreem i tym samym o ostatecznym wyniku. Natomiast reguła faktycznej większości zawsze spełnia postulat neutralności. To ostatnie stwierdzenie może zaskoczyć tych czytelników, którzy pamiętają liczne dyskusje podczas wyborów, czy Nader może mieć wpływ na rozgrywkę między Bushem i Goreem. I rzeczywiście, patrząc wstecz, można odnieść wrażenie, że Nader być może również za sprawą nieszczęsnej, źle zaprojektowanej karty do glosowania z Florydy, a niewykluczone, że także udziału w wyborach Buchanana mógł odebrać Goreowi wystarczająco dużo głosów, tak że zadecydowało to o wyniku wyborów na korzyść Busha. Ale efekt ten był możliwy tylko dlatego, że amerykański system glosowania nie rządzi się regułą faktycznej większości, tylko własnymi szczególnymi zasadami. PRZYJRZYJMY SIĘ, jaki przebieg miałyby wybory we Francji w 2002 roku, gdyby były oparte na regule faktycznej większości (będziemy ją dalej nazywać regułą większości). Załóżmy, że Chirac, Jospin i Le Pen są jedynymi kandydatami, a elektorat dzieli się na trzy grupy. W pierwszej, obejmującej 30% głosujących, wszyscy stosują ranking Jospin, Chirac, Le Pen. W drugiej grupie, stanowiącej 36% elektoratu, kolejność kandydatów jest następująca: Chirac, Jospin, Le Pen. Pozostałe 34% wyborców na pierwszym miejscu stawia Le Pena przed Jospinem i Chirakiem. Chirac i Le Pen, uzyskując, odpowiednio, 36% i 34% głosów, przeszliby do drugiej tury, w której Chirac wygrałby z łatwością, gdyż 66% wyborców woli go od Le Pena. ...


Lista plików serwisu