Dokonać niemożliwego - Najważniejsze Organizacje Międzynarodowe
z TWIERDZENIA ARROWA wyciąga się jednak zbyt daleko idące negatywne wnioski. Oczekuje się, że ordynacja wyborcza powinna spełniać określony aksjomat niezależnie od tego, jak układają się rzeczywiste preferencje wyborców. Tymczasem pewne rankingi są bardzo mało prawdopodobne. W szczególności paradoks Condorceta pięta achillesowa reguły większości nie musi być w praktyce poważnym problemem. Rankingi wyborców nie biorą się przecież z powietrza. Ich źródłem jest często ideologia. Aby zorientować się, jak preferencje ideologiczne wpływają na działanie reguły większości, określmy pozycję każdego kandydata w obrębie spektrum lewicaprawica. Przesuwając się wzdłuż sceny politycznej od lewej ku prawej, napotkamy kandydatów w wyborach z 2000 roku w następującej przypuszczalnie kolejności: Nader, Gore, Bush, Buchanan. Jeśli wyborcy kierują się w swych wyborach ideologią, wówczas każdy, kto stawia Nadera przed Goreem, prawdopodobnie umieści Gorea przed Bushem, a Busha przed Buchananem. Podobnie można oczekiwać, że każdy wyborca przedkładający Busha nad Gorea sklasyfikuje tego drugiego przed Naderem. Nie spodziewamy się spotkać wyborcy deklarującego ...

Kandydaci
Skoro żaden z kandydatów nie uzyskał bezwzględnej większości (tj. ponad 50% głosów), w jaki sposób należy określić zwycięzcę? Gore uzyskał większość zwykłą (największą liczbę bezwzględną głosów, choć mniej niż 50%), może więc to on powinien wygrać? Amerykańska konstytucja przewiduje jednak, że w przypadku braku bezwzględnej większości w kolegium elektorskim zwycięzcę wyłoni Izba Reprezentantów. Można założyć, że republikańska większość w izbie w roku 2000 wybrałaby Busha. Stąd wniosek, że nie wystarczy zapytać amerykańskiego wyborcę o jednego, preferowanego kandydata, by automatycznie uzyskać jednoznaczne rozstrzygnięcie. Podobnie jak w wyborach we Francji można by uniknąć tego rodzaju niejasności, gdyby poprosić wyborców o podanie pełnego rankingu kandydatów. Choć Gorea wskazało na pierwszym miejscu tylko 49% elektoratu, rankingi pokazują, że bezwzględna większość 51% (połączony elektorat Gorea i Nadera) woli Gorea zarówno od Busha, jak i od Buchanana. Gore zostałby więc zwycięzcą w systemie nazywanym "regułą faktycznej większości" (true majority rule) lub "regułą prostej większości" (simple majority rule), w ...

Wybory prezydenckie
Przykładu dostarczają wybory prezydenckie we Francji w roku 2002. W pierwszej turze wyborcy mogli glosować na jednego z dziewięciu kandydatów, wśród których na czoło wysuwali się: urzędujący prezydent Jacąues Chirac z partii gaullistowskiej, przywódca socjalistów Lionel Jospin i kandydat Frontu Narodowego JeanMarie Le Pen. Przepisy ordynacji wyborczej stanowiły, że jeśli żaden z kandydatów nie uzyska bezwzględnej większości, w drugiej turze spotkają się dwaj pretendenci z największą liczbą głosów. Po pierwszej turze na pierwszym miejscu znalazł się Chirac (19.9% głosów). Zaskoczeniem była natomiast druga pozycja: zajął ją przedstawiciel skrajnej prawicy Le Pen (16.9%). Jospin, któremu, obok Chiraca, dawano największe szanse na udział w drugiej rundzie, znalazł się na trzecim miejscu (16.2%). W drugiej turze Chirac z łatwością pokonał Le Pena. Choć Jospin zajął dopiero trzecią lokatę, z większości dostępnych danych wynika raczej, że w bezpośredniej konfrontacji bez trudu zwyciężyłby Le Pena. Możliwe nawet, że wygrałby z Chirakiem, gdyby dostał się do drugiej tury. ...


Lista plików serwisu