Pierwsze konwoje - Konwój PQ17
Konwój ten składał się z dziesięciu statków handlowych, które bez najmniejszych przeszkód dotarły do Archangielska. W tym samym czasie delegacja ze Stanów Zjednoczonych i Anglii poleciała do Rosji, by poznać potrzeby nowych sojuszników. Churchill ogłosił, że będzie wysyłał konwoje, co dziesięć dni, w praktyce było to jednak niemożliwe. Arktyczna zima nie oszczędzała marynarzy. Okręty eskorty zmagały się ze sztormową pogoda, dochodziło do licznych usterek. Ameryka nie przystąpiła jeszcze do wojny, a Brytyjczycy nie mieli odpowiedniej ilości okrętów, dlatego konwoje wypływały z opóźnieniem. Do końca 1941 roku do Rosji wypłynęło zaledwie siedem, ale wszystkie dotarły bez większych przeszkód. Niemcy nie pozostawali w tej kwestii bezczynni i wysłali do Norwegii okręty podwodne oraz niszczyciele. Już w styczniu 1942 roku do Norwegii trafił Tyrpic. Za nim ruszyły ciężkie krążowniki, z których jeden został po drodze storpedowany. Jednak doba passa Brytyjczyków skończyła się wraz z przybyciem Tyrpica. Konwoje do Rosji. Od 1942 roku do Związku Radzieckiego alianci wysyłali zaopatrzenie drogą przez ocean Arktyczny do rosyjskich portów. Pomoc aliancka miała olbrzymie znaczenie dla Rosjan, jednak nieustannie obawiano się ataku budzącego postrach niemieckiego okrętu o nazwie Tyrpic, a strach ten doprowadził do jednej z największych pomyłek w drugiej wojnie światowej: błędnie założono, iż Tyrpic płynie w stronę konwoju PQ 17, nakazano jego eskorcie odwrót, a statki handlowe pozostawiono samym sobie. W drodze większość z nich padła ofiara niemieckich samolotów i okrętów podwodnych, a dla Niemców było to jedno z największych zwycięstw morskich tej wojny. Doskonale wiedzieli, jakie stanowi on zagrożenie dla arktycznych konwojów. Churchill nazwał go najważniejszym okrętem wojennym w obecnej sytuacji. Próby zniszczenia Tyrpica z powietrza okazały się nieskuteczne. W marcu Tyrpic ruszył w pościg za swoim pierwszym konwojem, PQ12, zlokalizowanym przez niemiecki samolot rozpoznawczy. Na szczęście zła pogoda uniemożliwiła jego odnalezienie. Gdy okręt wrócił do portu, został zaatakowany przez brytyjski lotniskowiec, jednak bez większych skutków. W odpowiedzi Hitler wysłał do Norwegii kolejne samoloty. Wzrost niemieckich sil powietrznych i morskich oznaczał coraz większe niebezpieczeństwo dla zmierzających do Rosji konwojów. Dzień polarny, panujący w Arktyce pozbawiał konwoje osłony ciemności. Straty wśród alianckich statków wzrastały. Lód ustępował powoli, dlatego konwoje nadal musiały płynąć blisko norweskiego wybrzeża. Brytyjskie konwoje były nieocenienie pomocne dla Rosjan. Niemcy parli na przód, chcąc zająć roponośne pola Kaukazu. Konwój PQ16, zanim dotarł do Murmańska strącił aż sześć statków. Następnym miał być konwój PQ19. Katastrofa. Piątego lipca do akcji przystąpiły U-boty i samoloty Luftwaffen, które do wieczora posłały na dno dwanaście statków, a następnego dnia zatonęły jeszcze dwa, a siódmego lipca kolejne cztery. W ciągu kilku kolejnych dni alianci stracili kolejne cztery statki z konwoju, a do Rosji dotarło zaledwie jedenaście z trzydziestu pięciu statków handlowych, które wypłynęły z Islandii i jeszcze trzy poszły na dno podczas rejsu powrotnego. Konwój PQ 17 był wielką katastrofą, a ...


Lista plików serwisu