Horacy
Urodził się w Wenuzji. Żył w latach 65-8 roku p.n.e. Ojciec kształcił go w Wenuzji, ale kiedy podrósł wysłał go do Rzymu gdzie studiował filozofię i grekę. Walczył w oddziałach Brutusa. Horacy pisał pod zwierzchnictwem Mecenasa. Wergiliusz zwrócił uwag na wiersze Horacego, zaprzyjaźnił się z nim i zapoznał z mecenasem, który wprowadził Horacego na dwór Oktawiusza Augusta. Cesarz podarował Horacemu posiadłość. Stworzył typ utworu- epoda (w starożytnej liryce chóralnej trzeci człon stroficzny po strofie i antystrofie). Powstały dwie księgi satyr, czyli utwór o charakterze dydaktycznym, ośmieszającym lub piętnującym ukazane w nim zjawiska, wady i przywary ludzkie, obyczaje, osoby, stosunki społeczne i polityczne. Ukazuje świat w krzywym zwierciadle, chętnie posługuje się groteską i komizmem. Horacy pisał listy poetyckie, wydał cztery księgi pieśni tzw. Carmen. Późniejsi literaturoznawcy stwierdzili, że są to ody, czyli utwory pisane wierszem. Utrzymane są w stylu poetyczno- retorycznym, opisującym wielką ideę, wybitną postać, doniosłe wydarzenia. Koniec XX wieku przyniósł fascynujące wynalazki i odkrycia. W latach dziewięćdziesiątych nowe technologie znacznie wpłynęły na życie ludzi i ich pracę. Nowe telefony satelitarne umożliwiają utrzymanie łączności z najbardziej odległymi regionami świata. Coraz więcej ludzi łączy się za pomocą komputerów z Internetem. Rozwinęły się nowe gałęzie gospodarki. Pod koniec wieku naukowcy znacznie poszerzyli wiedzę o genach, kodach chemicznych wiadomości przekazywanych dzieciom przez rodziców. W 1990 roku, rozpoczęto prace nad projektem mającym umożliwić poznanie funkcjonowania poszczególnych genów. Naukowcy mają nadzieję, że ...

Konwencja powieści w powieści
Czy ktoś zdawał sobie sprawę, że wielkim innowatorem polskiej prozy był Ignacy Krasicki? Kojarzymy go raczej z bajkami i publicystyką, a o prozie już niestety zapominamy. Jest jednak jedna jego książka, która zasługuje na szczególną uwagę. Głównie nie ze względu na fabułę, która także jest niezwykle interesująca, ale dlatego, że jej forma była jak na czasy oświecenia niezwykle nowatorska. Autor zastosował technikę powieści w powieści czyli innymi słowy mówiąc, powieści szkatułkowej. Polega to na tym, że w głównej narracji pojawia się kolejna, a w niej jeszcze inna i tak aż do głębi, niemal w nieskończoność. Konwencja ta jest znana już z "Baśni tysiąca i jednej nocy", by uniknąć kary, skazaniec opowiada powieści, w których umieszcza kolejne historie i tak do nieskończoności. Konwencja powieści szkatułkowej jest niezwykle interesująca, zwłaszcza dla tych, którzy uwielbiają ciekawą narrację. Kto choć trochę interesuje się literaturą i różnymi konwencjami, które możemy w niej znaleźć dobrze zna, konwencję, a właściwie, ściślej mówiąc topos pozornej skromności. Pojawia się on już w literaturze staropolskiej i w kolejnych epokach jest kontynuowany. Polega to na tym, że pisarz mówi swoim słuchaczom czy czytelnikom, że nie jest zbyt zdolny, żeby stworzyć tak wielkie dzieło, że to raczej ręka Boża nim kieruje i jego piórem także. Chce nam pokazać swoją skromność, ale jest to skromność pozorna, a wszystko przez użycie odpowiednich środków stylistycznych. Motyw ten pojawia się także w kronikach ...


Lista plików serwisu