Problem wyczerpania się
Dwudziestolecie międzywojenne to bardzo krótki czas, ale można zauważyć w tym okresie dosyć istotne zmiany. Wcześniej żywo interesowano się sprawą polską. Były przecież powstania, próby ratowania naszej narodowości, walki nieraz beznadziejne, ale jednak i takie podejmowano. Literatura także zajęta była tym, co dzieje się w państwie. Zajmowały ją tematy polityczne i społeczne. W dwudziestoleciu międzywojennych znacznie się to zmieniło. Powstały zgrane grupy literackie, pierwszą był chyba Skamander. Lechoń, Tuwim, Słonimski, Wierzyński i Iwaszkiewicz pragnęli wyzwolić poezję od roli społecznej i politycznej. Krytykowali wcześniejszą literaturę za pełnienie funkcji służalczej, pragnęli odnowy i właśnie ją postulowali w swoich utworach. W tej epoce powraca idea sztuki dla sztuki. Pisarze zaczynają interesować się grą słowną, poezją lingwistyczną, nie boją się eksperymentów. I chociaż cała ta twórczość bujnie rozkwitała, to przerwał ją dramat Drugiej Wojny Światowej i literatura na powrót przejęła funkcję bardziej związaną z życiem w państwie. Liryka to według klasycznej koncepcji podziału literatury jeden z trzech rodzajów literackich. Liryka w okresie Arystotelesa i jego Poetyki oznaczała różne poetyckie formy literackie, przy czym każda z tych form, czy to elegia, dytyramb czy hymn, odznaczała się ściśle określoną budową zwrotek, ścisłą konstrukcją rytmiczną. W dzisiejszych czasach ceni się w poezji niczym nieograniczoną wolność pióra. Poeci nie stosują się już do żadnych zasad, wiersz nie musi mieć rymu, nie musi mieć rytmu uzyskiwanego poprzez specjalne jednostki akcentowe, wiersz nie musi mieć określonej liczby ...

Ufamy tylko rozumowi
Oświecenie zmieniło myślenie wielu ludzi, intelektualistów i artystów. Po wiekach zaufania w religię i wszystko, co niewyjaśnione, tajemnicze i metafizyczne, zaczęła się era rozumu. I chociaż trwało to krótko, to i tak odcisnęło wielkie piętno, nie tylko w sztuce, ale także w całym światopoglądzie epoki. Prawdziwi ludzie oświecenia odrzucili religię. Powstały grupy deistów, a nawet ateistów. Zaczęto ufać bardziej rozumowi niż Kościołowi i głoszonym przez niego dogmatom. Dlatego też odwracano się od religii, ale wielbiono Boga jako Stwórcę rozumnego. Właściwie panował kult rozumu, a odzwierciedlenie tego światopoglądu można było znaleźć oczywiście w literaturze. Wielbiono także spokój i harmonię, a to wiązano z wsią. Powstawały poematy pasterskie. Przyroda była typowo polska, jakieś brzozy i jawory, zwierzęta hodowlane, głównie owce, chłopak, pasterz grał na fujarce, a pastereczka była piękna i niewinna, zazwyczaj miała jasne włosy, pogoda była oczywiście piękna i harmonijna. Liryka to rodzaj literacki, który w czasach dawnych podlegał szeregowi ściśle określonych reguł poetyckich. Wiersz w zależności od charakteru musiał mieć odpowiednie rymy, musiał mieć rytm, musiał posiadać pewną liczbę zwrotek, zestrojów akcentowych. Obecnie żaden poeta nie musi się już do klasycznych reguł stosować. Nowe wiersze to częstokroć utwory bez rymów, bez znaków interpunkcyjnych, bez specjalnego układu sylab akcentowanych. Pisze się wiersze, które nie muszą już spełniać wymagań klasycznej stosowności, wiersze nie muszą bowiem być pisane określonym stylem ze względu na ich tematykę i charakter. Hebrajscy pisarze często ...


Lista plików serwisu