Dokonać niemożliwego - Najważniejsze Organizacje Międzynarodowe
z TWIERDZENIA ARROWA wyciąga się jednak zbyt daleko idące negatywne wnioski. Oczekuje się, że ordynacja wyborcza powinna spełniać określony aksjomat niezależnie od tego, jak układają się rzeczywiste preferencje wyborców. Tymczasem pewne rankingi są bardzo mało prawdopodobne. W szczególności paradoks Condorceta pięta achillesowa reguły większości nie musi być w praktyce poważnym problemem. Rankingi wyborców nie biorą się przecież z powietrza. Ich źródłem jest często ideologia. Aby zorientować się, jak preferencje ideologiczne wpływają na działanie reguły większości, określmy pozycję każdego kandydata w obrębie spektrum lewicaprawica. Przesuwając się wzdłuż sceny politycznej od lewej ku prawej, napotkamy kandydatów w wyborach z 2000 roku w następującej przypuszczalnie kolejności: Nader, Gore, Bush, Buchanan. Jeśli wyborcy kierują się w swych wyborach ideologią, wówczas każdy, kto stawia Nadera przed Goreem, prawdopodobnie umieści Gorea przed Bushem, a Busha przed Buchananem. Podobnie można oczekiwać, że każdy wyborca przedkładający Busha nad Gorea sklasyfikuje tego drugiego przed Naderem. Nie spodziewamy się spotkać wyborcy deklarującego kolejność preferencji: Bush, Nader, Gore, Buchanan. Zmarły niedawno Duncan Black z University College of North Wales wykazał w swej pionierskiej pracy opublikowanej w latach czterdziestych, że jeśli rankingi wyborców są motywowane ideologicznie w sensie określonym powyżej lub przynajmniej odsetek wyborców, którzy nie kierują się ideologią, nie jest zbyt wysoki, zasada większości spełnia warunek przechodniości. Odkrycie to utorowało drogę do wielu nowych osiągnięć w dziedzinie politologii, gdyż założenie o ideologicznej motywacji wyborców przy ustalaniu rankingu kandydatów pozwala obejść paradoks Condorceta i przewidzieć w sposób sensowny konsekwencje reguły większości. Oczywiście, preferencje wyborców nie zawsze rozkładają się tak jednoznacznie na linii lewicaprawica. Ale istnieją także inne sytuacje gwarantujące przechodniość. I znów możemy posłużyć się przykładem Francji. Choć Chirac i Jospin stali na czele dwóch największych partii, można zaryzykować twierdzenie, że nie budzili wśród elektoratu silniejszych emocji. Natomiast na ekstremistę Le Pena wyborcy reagowali bądź oburzeniem, bądź entuzjazmem: dostępne dane sugerują, że ogromna większość wyborców umieszczała go albo na pierwszym, albo na trzecim miejscu wśród trzech najbardziej liczących się kandydatów mało kto widział go na miejscu drugim. Można dyskutować, czy taka polaryzacja stanowisk jest dla Francji dobra, czy zła. Bezsprzecznie jednak sprawia, że reguła większości się sprawdza. Jeśli wyborcy zgodnie powstrzymują się od klasyfikowania jednego z trzech kandydatów na drugiej pozycji, przechodniość jest zapewniona. ...


Lista plików serwisu